زلف

بزرگترین رویداد ورزشی جهان مسابقات المپیک که این دوره به میزبانی چین برگزار میشه.چینی ها برای برگزاری هر چه بهتر این مسابقات تدارک خوبی دیدن.کافیه همین قدر بدونیم که برای برگزاری باشکوه این دوره 40 میلیارد دلار هزینه صرف کردن که درتاریخ برگزاری این مسبقات سابقه نداره.آغاز المپیک می تونه بهانه خوبی باشه تا به بررسی سیاستهای ورزش ایران بپردازیم.به نظر می رسه ضعیف ترین حضور کاروان ورزشی ایران در این دوره باشه.المپیکی که بهترین جایگاه ارزیابی سیاستهای ورزشی دولت نهم می تونه لقب بگیره.البته بعداز برگزاری مسابقات بهترمی تونیم کارنامه ورزش ایران رو بررسی کنیم اما همون طور که گفتم با در نظر گرفتن امکانات ورزشی کشور به نظر می رسه که خیلی حضور درخشانی نداشته باشیم.

اگر تو دو دوره قبلی المپیک چشم امید به طلای رضا زاده دوخته بودیم عدم حضور وی در این دوره امیدها برای کسب مدال رو کمرنگ می کنه.همین طور باید به عدم آمادگی هادی ساعی اشاره کرد.به نظر می رسه امید برای کسب مدال طبق معمول باید در کشتی باشه که شاید یه مدال رنگین بدست بیاریم فوتبال ما هم که حدود سی وپنج ساله گذرش به المپیک نیفتاده.

جالب اینکه رئیس جمهور در یکی ازمصاحبه هایی که داشت اشاره کرده بود پیشرفت ورزش ایران تو این سه سالی که دولت اصولگرا در راس کار بوده نسبت به سی سال قبل بی سابقس!!!!

اما واقعیت اینه که ورزش ما حتی نسبت به قبل از انقلاب هم پیشرفت چشمگیری نداشته.ما از برگزاری مسابقات در سطح منطقه ای عاجزیم در حالی که قبل از انقلاب بازیهای آسیایی وهچنین جام ملتهای آسیا در ایران برگزار می شده.البته یکی از دلایلی که نمی تونیم مسابقاتی از این دست رو میزبانی کنیم سیاستهایی که در زمینه ورزش بانوان به درست یا غلط (البته به نظر من به غلط اعمال میشه) در حالی که کوچترین کشورهای اسلامی خلیج فارس با این مسائل کنار اومدن وتوانایی میزبانی مسابقات مهم رو دارن.

قصد من این نیست که فقط به نکات منفی ورزش ایران در این چند سال اشاره کنم.اگر بخواهیم از موفقیت ها صحبت کنیم باید حتما به قهرمانی بسکتبال ایران در جام ملتهای آسیا اشاره کنیم که اتفاق بزرگی بود که سال گذشته رخ داد.تیمی که در المپیک هم حاضره و انصافا تدارک خوبی هم دیده.به نظر من اگر هزینه ای که برای فوتبال در نظر گرفته می شود رو در دیگر رشته های ورزش گروهی مثل والیبال بسکتبال وهندبال صرف کنیم به مراتب نتیجه بهتری جواهیم گرفت.

چند روز پیش داشتم  دوهفته نامه گل آقا رو می خوندم که چشمم به یه مطلب جالب افتاد گفتم بهتره اونو تو وبلاگ بنویسم.

                                       پدران دیروز و پدران فردا

دیروز:پسرها گاهی اوقات یواشکی لباس پدرهایشان را می پوشیدند.

امروز:بچه ها اگر از سرما رو به مرگ هم باشند لباس پدرهایشان را نمی پوشند.

دیروز:با ورود پدرها همه بچه ها به احترامشان از جایشان بلند می شدند.

امروز:با ورود پدرها به اتاق بچه ها آنها می گویند: چرا در نزده آمدی؟

دیروز:پدر شب عید یک جعبه مداد رنگی به فرزندش می داد و فرزندش از شادی در پوست خود نمی گنجید.

امروز:پدر اسباب بازی گران قیمتی برای فرزندش می خرد و فرزندش به جای تشکر فریاد می زند: من رایانه می خواستم.

دیروز:هیچ کس چنان که باید وشاید قدر پدرش را ندانست.

امروز:هیچ کس چنان که باید و شاید قدر پدرش را نمی داند.

به این فکر می کنم که اگه ما(منظورم هم نسلای منه) یه روزی ازدواج کردیم و بچه دار شدیم برخورد فرزندامون (نسل فردا) با ما چجوریه؟؟

قطار می رود

 تو می روی

 تمام ایستگاه می رود

ومن چقدر ساده ام

که سالهای سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

وهمچنان

           به نرده های ایستگاه رفته

                                        تکیه دادم!