رسم دایی کشی
در واقع ورزش ما هم جدا از بقیه ی عرصه ها نیست.مگر در ساختارهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، روابط بین الملل و... موفق بوده ایم که انتظار داریم ورزش ( به خصوص فوتبال) یک تنه جور تمامی معضلات ریشه ای و ساختاری را بکشد.
عدم نتیجه گیری تیم ملی فوتبال در مسابقات مقدماتی جام جهانی و شکست در مقابل تیم عربستان، آن هم در مقابل دیدگان صد هزار تماشاگر ایرانی (که به اعتقاد نگارنده یکی از تلخ ترین روزهای ورزش ما بود و منجر به تحقیر فوتبالمان شد) و سپس برکناری علی دایی از سر مربیگری تیم ملی، بازتاب واقعیت ورزش ماست.
بر کناری علی دایی از تیم ملی پاک کردن صورت مسئله و فریب اذهان عمومیست. البته منظورم دفاع ار عملکرد دایی نیست زیرا او هم در عدم نتیجه گیری تیم ملی مقصر است اما باید مقصر اصلی را پیدا کرد که منجر به انتخاب وی به عنوان مربی تیم ملی شد.
شکست وزرش ایران نشانگر عدم آینده نگری و کار کارشناسی و انتصاب افراد بی لیاقت و بی کفایت است.
مولوی می گوید: خشت اول چون نهد معمار کج تا ثریا می رود دیوار کج
وقتی که مهندس علی آبادی رییس سازمان تربیت بدنی است، دیگر از فدراسیون های ورزشی چه انتظاری می توان داشت؟
وقتی که علی کفاشیان رییس فدراسیون فوتبال است، دیگر از فوتبال این مملکت چه انتظاری می توان داشت؟
ادامه مطلب
