زلف

فکر نمی کردم بعد از این همه مدت که وبم رو آپ نکرده بودم مطلبی در مورد بازی بارسلونا و چلسی بنویسم.دلم می خواست نقدی بر فیلم وقتی همه خوابیم داشته باشم اما این بازی فوتبال به قدری جالب و قابل تامل بود که ترجیح دادم این بار از فوتبال بنویسم.

فوتبال درس زندگی و امیدواریست.شاید بهترین آموزه برای رسیدن به موفقیت تماشای تلاش و پشتکار بازیکنان فوتبال تا آخرین ثانیه ی بازی باشد.

بازی بارسلونا و چلسی در لیگ قهرمانان اروپا دیدنی و پر از نکات آموزشی بود.در حالی که تیم بارسلونا تا دقیقه ی 93 یک بر صفر از حریفش عقب بود و بیست دقیقه پایانی بازی را ده نفره دنبال می کرد،همه ی بازکنان وحتی گواردیولا سر مربی بارسلونا تیمش را حذف شده می دید.اما وجود لحظه های ناب در فوتبال این ورزش را زیبا و غیر قابل پیش بینی کرده است. هدفم از بیان این مطالب ارتباط تنگاتنگ فوتبال با زندگی روزمره ی ماست. در واقع فوتبال یعنی زندگی و از دست ندادن امید برای رسیدن به موفقیت وپیروزی تا آخرین لحظه.

بارسلونا در طول نود دقیقه ی بازی حتی یک ضربه به سمت دروازه ی چلسی نداشت و مقهور بازی حساب شده ی شاگردان گاس هدینگ مربی بزرگ چلسی شده بود اما در عین ناباوری و در حالی که همه و حتی خود من چلسی را در فینال میدیدم به یک باره در دقیقه ی 93 تنها ضربه ی بارسلونا وارد دروازه ی چلسی شد.تقابل غم و شادی در این مسابقه بسیار دیدنی بود ظرف چند ثانیه جای تیم برنده و بازنده عوض شد.اعتراض میشاییل بالاک به داور مسابقه به دلیل قضاوت ضعیفش از لحظات ناب این دیدار بود که به اعتقاد من در هیچ فیلم سینمایی نظیر آن را نمی توان پیدا کرد لحظه ای که گویی بار سنگین اعتراض تمامی بازیکنان چلسی را بر سر داور مسابقه ریخت!!!!

اینجاست که می گویم فوتبال یعنی زندگی...

در زندگی هم به مانند فوتبال لحظاتی وجود دارد که تصور می کنیم همه چیز حساب شده و طبق برنامه پیش می رود اما در یک لحظه همه چیز به هم می خورد...

افسوس می خورم برای کسانی که این بازی را ندیدند و یا به فوتبال علاقه ندارند!!! ورزشی که بهترین دانشگاه زندگی است و البته لحظاتی هم مانند بازی اخیر بارسلونا و چلسی و به قول عادل فردوسی پور روی بی رحم خود را نشان می دهد.

پ ن: خیلی سخته که آدم غمی تو دلش داشته باشه و نتونه اون رو به کسی بگه...

غمگینم مثل مادری که آخرین سرباز برگشته از جنگ فرزندش نیست...