زلف

از جام جهانی باز ماندیم.هر چند ورزش جدای از سیاست است و بدست آوردن افتخارات ورزشی باعث خوشحالی و غرور مردم می شود اما این بار اکثریت مردم از عدم صعود تیم ملی به جام جهانی نه تنها ناراحت نیستند بلکه خوشحالند.خب با وجود افرادی مثل علی آبادی و کفاشیان انتظار دیگری نمی توان داشت.هر چند این احتمال وجود دارد که حتی آقای احمدی نژاد در برنامه ای زنده در سیما حاضر شود و با ارائه ی مستنداتی صعود تیم ملی به جام جهانی را تبریک گوید و پیشنهادهایی برای مدیریت ورزش جهان ارائه دهد.اما حقیقت اینست که عرصه ی ورزش مانند مناظرات تلویزیونی نیست که رئیس جمهور با ارائه آمار دروغین عوام فریبی کند،عرصه ی ورزش همانند حوادث چند روز اخیر کشور نیست که بتوان با قطع سیستم اس ام اس،موبایل،اینترنت و پارازیت بر روی ماهواره چشم بر روی حقیقت بست.عرصه ی فوتبال با حضور در جام جهانی معنا پیدا می کند و هیچ بهانه ای قابل قبول نیست....

در سال 84 جایگاه ایران در رنکینگ فیفا پانزدهم بود و در سال 88 پنجاه و سوم جهان ...و جالب توجه اینکه رئیس جمهور عزیز ما اعتقاد دارد افتخارهای ورزشی ایران در این چهار سال از تمامی سی سال جمهوری اسلامی بیشتر است!!!! البته شاید ایشان اسنادی داشته باشند که طبق آن تیم ایران جایگاه اول رنکینگ فیفا را بدست آورده باشد که با توجه به توانایی های رئیس جمهور گرامی این مسئله چندان دور از ذهن نیست...

پ ن 1: مچ بندهای سبز بازیکنان تیم ملی در این روزهای تلخ و ناراحت کننده ی ما از صعود به جام جهانی شیرین تر بود.

پ ن 2: در جست جوی یک دکمه

  آه،

  سال ها،

  دل طلب جام جم از ما می کرد

  یا می نمود

  یا می خواست

  اما،

  نمی دانست روزی

  روزگاری

  ما،

  مردمان خرد و کوچک

  به صورت یکجا

  جام جم

  را مال خود خواهیم کرد

  با طعم ضرغامی

  با عطر نجف زاده

  و با عشق به آن پرنده گریخته

  که نام کوچکش

  صداقت حرفه ای

  و نام فامیلش

  عشق به رفقاست.

  خوشحالم

  که هر روز

  یکی از انگشتهایم را

  وارد تلویزیونم می کنم

  و به دنبال دکمه گم گشته ای می گردم

  که دستگاه شعور سنج گیرنده ام را

  روشن می کرد،

  افسوس اما

  نمی یابمش

  بی خیال

  تی وی،لورل هاردی دارد

  و حالا که سرنوشت من این است

  شدیدا نگران لورل ماجرا هستم...

  برگرفته از روزنامه اعتماد ملی 30 خرداد 88 نوشته ی جلال سعیدی

چقدر از این کامران نجف زاده بدم میاد.این صدا و سیمایی ها چقدر راحت تحریف واقعیت می کنند امیدوارم خدا از این آدمها نگذره...

پ ن 3:چه تلخ و نارحت کنندست این روزهایی که خبر کشته شدن هموطنانمون رو می شنویم.واقعا به کجا داریم میریم....